... schijnt moeilijk te zijn. En met het regelen van stages is dat zeker het geval. Ruim een jaar geleden ben in begonnen met verzinnen wat ik nou eens wilde doen als 2e master stage. En de mensen die mij een beetje kennen weten dat "bedenken wat ik wil/kiezen/knopen doorhakken/bij mijn beslissing blijven/ect" niet echt een van mijn sterkste punten is. Wat inderdaad niet anders was voor het verzinnen van nog een stage. Daarbij komt nog dat het me vooral om het buitenland deel ging. Na al 2 keer te zijn onderworpen aan het stageloop proces weet ik wel zo'n beetje wat ik kan verwachten en sta ik niet noodzakelijkerwijs te springen om keer 3. Maarja, het moet, dus dan maar in een leuk land was mijn redenering.
Ik denk dat het we safe-to-say is dat ik vrijwel alle landen ter wereld waar men enigzins wetenschappelijk wetenschappelijk onderzoek doet heb overwogen (geen grapje). En dat schoot dan ook, hoe verwonderlijk, helemaal niet op. Dus daar ben ik maar vanaf gestapt.
Plan van aanpak nummer 2 was om te kijken of ik via google "een leuk onderzoek" ergens kon vinden waar ik misschien wel stage zou kunnen lopen. ... ja okee... ik weet het... dit plan was zo mogelijk nog slechter dan het eerste... Iemand enig idee hoeveel hits je krijgt als je zoekt op "biomedical research"? Ik ook niet, maar het zijn er wel een factor veel te veel.
Plan 3 was vervolgens om aan de mensen in mijn omgeving te vragen of zij misschien wat wisten. Maar ook daar liep het al spaak bij de eerste wedervraag; zijnde "wat vind je leuk?/wat zoek je?".
*zucht*
Maar goed, al doende leert men en na een tijdje had ik dan bedacht dat iets met voeding en ziekten en sport wel een idee zou zijn. Ik hou immers erg van lekker eten, geloof dat er heel veel winst te behalen valt bij het behandelen van allerhande ziektes door andere voeding en ik vind het aanpassingsvermogen van het lichaam op sport fascinerend. Dit plan googlede al een stuk lekkerder en na wat omzwervingen had ik een lab gevonden in Australië waar ik welkom was. Hiephoi, geregeld dacht ik... maar dat was dus te vroeg ge-hiephoi-d. Mijn plan was om na die stage fijn nog een x aantal maanden een beetje door the land down-under te zwerven en daarna richting indonesie te gaan en van daar zuidoost Azië in. Was toch al het plan, scheelt me weer een ticket... niets meer aan doen dus. Maar helaas is het zo dat je diploma halen in Utrecht alleen maar kan als je lijfelijk aanwezig bent. Je hoeft geen presentatie te houden, niet te speechen, niet eens wakker te zijn, maar er moeten dingen geregeld worden die alleen maar kunnen als jij zelf in Utrecht bent. En zo niet, dan geen diploma en collegegeld betalen totdat je er wel bent om de benodigde handtekeningen te zetten. En das toch 1500 euro waar ik echt wel een betere bestemming voor weet.
Dus dat ging niet door. Terug naar de tekentafel en dit keer bracht mijn google actie me in Noorwegen. Lekker dichtbij, fenomenale natuur, vriendinnetje in de buurt (nou ja, 500 km, maar dat is voor die contreien bijna een buurvrouw) en een gaaf onderwerp.
Dus over 3 weken vertrek ik naar Kristiansand om 6 maanden lang sportfysiologisch onderzoek te doen op zeer getrainde atleten. Daar mag ik plakkers op plakken, elektroden op zetten en dan ze 2 maal daags af beulen op een loopband om te kijken op welke trainingsvorm en combinatie ze beter reageren en waar ze sneller van herstellen. Het is waarschijnlijk niet zo romantisch als ik het me voorstel, maar ik hou nog even vast aan de droom...
...maar eerst nog 1000-en-1 dingen regelen, kopen, terugvinden en verhuizen (sorry mam & pap!)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten