I'm back again... I know we all missed me

Voor degenen die al 2 weken angstvallig aan het wachten zijn op een nieuw bericht; sorry!

Het ontbreken van nieuws van mijn kant was een combinatie van veel sociaal samen met anderen ergens op een bank hangen en films kijken, excessief veel in de sportschool vertoeven en thuis dan te moe zijn om nog een samenhangend verhaal te bedenken (nee, ik kan nog steeds geen maat houden nee!), drie keer per week ruim twee uur Noorse les in de avonduren en een krakkemikkige internet verbinding die er afgelopen weekend helemaal mee ophield.

Maar ik ben er weer!

Gelukkig weten de mensen die me wat beter kennen dat geen bericht (meestal) goed bericht is… en wist je het nog niet dan weet je het nu… wat overigens niet wil zeggen dat wel bericht slecht bericht is. Het werkt maar één kant op. Dus. Ik geloof niet dat ik het echt duidelijker maak op deze manier… terug naar het hoofdthema of wat ik hier allemaal uitspook.

Goed, sinds die sneeuwdag is er nogal wat gebeurd. Want dat is onvermijdelijk als ergens net nieuw bent. Dan is niets same, same, want alles is different.

Allereerst het weer, want dat is voor Nederlanders erg belangrijk, maar blijkt ook voor de Noren een belangrijk gespreksonderwerp. Het heeft hier, op die ene sneeuwdag na, eigenlijk alleen maar geregend. Veel, hard en constant. In de ochtend, in de middag en in de avond. Uit het zuiden, het westen, het noorden en het oosten. Slagregen, recht naar beneden regen, raining cats and dogs regen, nat tot op mijn ondergoed regen en regenboog regen. Heel irritant. Ik weet nu dat de jas die ik net voordat ik wegging heb gekocht, en waarvan ik hoopte dat hij echt waterdicht zou zijn, dit niet is. Zelfs niet na behandeling met van dat waterdichte spul. Een veel geciteerd Noors spreekwoord is “there is no such thing as bad weather, only bad clothes.” … daar zit wel wat in, maar er valt ook wel op af te dingen. (het zou ook gek zijn als ik het ergens wel helemaal mee eens was ;) ) Het weer was toch wel heel erg klote. (pardon my french).

Maar goed, veel regen, zonsopkomst rond half 10 en zonsondergang tegen vieren… mijn camera heeft een rustige week achter de rug.

Wat wel grappig is aan Noorwegen in de regen is dat het ’s nachts toch behoorlijk koud wordt, en het wegdek dus overal een spiegelgladde bovenlaag krijgt. Heel leuk voor de mensen die niet zo “ijsbegaafd” zijn. Maar, na twee weken in het donker, met een laptop in mijn rugzak (dus vallen is geen optie en staat ook zo ontzettend toeristisch), in de regen over het ijs glibberend kan ik met enige trots zeggen dat alles went. Zelfs als je zo’n onwijs domme doos bent als ik op gladde wegen en bij wijze van al uitglijdt als iemand denkt dat het misschien glad zou kunnen worden. Ik heb maar 2 blauwe plekken op mijn derrière...

Wat betreft het doel van mijn verblijf hier is het allemaal wat minder spectaculair. Vorige week maandag heb ik mijn begeleider ontmoet, meneer Stephen Seiler. Een Amerikaan met een vet texaans accent (denk Bush... maar dan niet zo'n onwijze eikel... denk eigenlijk maar niet aan Bush.... das nooit een goede gedachte). Ik wist wel dat hij goed aangeschreven staat in de sportfysiologische wereld, maar meneer blijkt echt een big shot te zijn. In zijn kantoor hangen foto’s van een heel aantal Nederlandse schaatsers waar hij mee gewerkt heeft en die daardoor wereldtitels hebben gewonnen. En hij is ontzettend aardig. Maar niet in de “push over” manier. As ik het zo een beetje inschat valt hij in de categorie streng maar rechtvaardig. Net zoals mijn Nederlandse begeleider. Ik ben bang dat ik hard voor mijn punten zal moeten werken. (zucht)

Maar nu nog even niet, want door privé omstandigheden was er nog niet zoveel (lees niets) geregeld voor mijn project hier. En omdat hij de afgelopen week in de VS was om wat dingen te regelen heb ik de afgelopen twee weken gelezen. De hele dag. En ja dat is zo saai als het klinkt. Helemaal omdat mijn “werkplek” niet op de afdeling sportfysiologie is, maar op de master-studenten werkplek in het sportcentrum. Leuk concept, maar daar zit dus nooit iemand. Behalve ik. Helemaal alleen. De hele dag. Ontzettend saai… Tijdens een rondleiding hoorde ik iemand de opmerking plaatsten dat het leek alsof er iemand dood was, zo stil en verlaten als het er is. En om het compleet te maken zijn er nergens lichtschakelaars, maar worden de lampen aangezet door bewegingssensoren. Dus als ik te aandachtig zit te lezen en weinig beweeg gaat na 10 minuten het licht in mijn kamer uit en zit ik helemaal in het donker. Alleen. (zielig hè? ;) )

Gelukkig heb ik wel een aantal Noorse studenten ontmoet waarmee ik een sportfysiologisch vak volg, en die graag samen studeren, dus de afgelopen week heb ik me wat meer vermaakt. Verder ik sport me bijna dagelijks een ongeluk. Het sportcentrum waar ik zit is namelijk superdeluxe, nieuw en voor mij ook nog eens gratis tijdens kantooruren. Dat in combinatie met de keuze of boven je boek hangen en een beetje voor je uit staren, of in de gym op een fiets de nieuwste Noorse roddelbladen doorbladeren… en je kan je waarschijnlijk wel voorstellen waar ik het merendeel van mijn tijd doorbreng. (insert big smile here)
Maar goed, het is leuk, maar het is niet waarvoor ik hier ben. Hoop dan ook dat ik snel echt aan de slag kan want 6 maanden is maar kort voor een beetje behoorlijk onderzoek.

Verder vermaak ik me hier zeer prima met de rest van de internationale studenten. Er wordt veel gehangen, film gekeken, meegenomen drankvoorraad gedeeld, gefeest enzovoort enzovoort. Ik heb mezelf goed in groep geplaatst door chocoladekoekjes te bakken voor een deel van hen. Mocht je ooit nog eens vrienden moeten maken, met deze koekjes is succes gegarandeerd bij zowel de mannen als de vrouwen.

En toen brak de zon afgelopen weekend ineens door en bleek het hier zomaar ineens beeldschoon te zijn...

En daar moest ik gebruik van maken. Zomaar een straat in Kristiansand. Helaas niet de mijne.

Uitzicht over de stad vanaf uitkijkpunt nummer 1. We dachten allemaal dat dit al gaaf was... maar dit was nog maar het begin. (van de "gaafheid" en van de klim)

Alle avonturiers op een rij

Het uitzicht vanaf uitkijkpunt 2. Wordt al beter... maar wacht! er is meer!

Het laatste stuk omhoog naar uitkijkpunt 3. De top. Het summum.
Je ziet het niet op de foto maar deze rotsen waren verraderlijk glad, en het waaide hier ontzettend hard... maar mijn hemel wat was het het waard. (zie volgende foto's. Ik heb mijn best gedaan om het vast te leggen op de gevoelige plaat, maar dat is maar ten dele gelukt. Wil je het echt zien kom dan vooral langs! Ik weet de weg.)

Uitzicht naar links...

Uitzicht rechtdoor...

Uitzicht naar rechts...

En ten slotte nog een van de vele meertjes waar in de zomer gezwommen kan worden.
Heb er nu al zin an!

Enfin, dat was het voor vandaag. Volgende keer meer over de noren en waarom het geen toeval kan zijn dat Noors en nors zoveel op elkaar lijken.
Nu moet Eva naar bed want ze gaat morgen achterlijk vroeg opstaan om lekker hard te lopen in de sportschool. Eva is stiekem (en heel openlijk) niet goed wijs...

Tabee!