Het begin van het begin

Okee, zoals beloofd een iets langer epistel over mijn eerste dagen hier. 5 regels is ook wel erg kort.
Mijn vertrek en reis hierheen houd ik maar een beetje kort want zo ontzettend informatief is dat nu ook weer niet. Dus ik doe het maar in steekwoorden, tenzij de gebeurtenis meer dan dat verdient. Schiphol, stomme security check (ja, ook de riem moest door de scanner, wie weet zijn de glitters wel bomonderdelen), onhandige handbagage, emotionele familieleden (zowel dichtbij als ver weg), constant pratende persoon naast me terwijl ik zooo graag even wou slapen, te weinig tijd om wat te eten te kopen op Oslo airport en fancy smancy fingerprint incheck dingen waar door je helaas 2 keer zo lang in de rij moest staan voor het vliegtuig. In Olso sneeuwde het toen we aankwamen en omdat ik achter de vleugels zat werd alle sneeuw voor mijn raampje woest rondgeblazen... erg gaaf. Ook de alle landingsbanen werden constant sneeuwvrij gemaakt door een leger van sneeuwschuivers en op de plaats waar de vliegtuigen dockten was zelfs vloer (beton) verwarming. Het grappigst was echter de warme douche die elke vliegtuig kreeg net voor vertrek. Twee kranen/hoogwerkers/starwars robotachtige dingen bespoten het hele vliegtuig met stoom om het volledig te ontdooien...

... vliegtuig ontdooien ... hmmm ... naja ok ... het sneeuwt wel vaker in Oslo... het zal wel...

Bij het opstijgen had de piloot er zin an. De motoren gingen vol aan voordat de remmen losgingen. Je zou bijna denken dat de baan "grieks eiland" kort was, zo snel als het vliegtuig van de grond moest. Maar goed, het lukte en na flink ploppende oren - want er werd ook met een rotvaart gestegen - konden we vrijwel gelijk weer naar beneden. En dat ging iets minder vloeiend. Nog nooit eerder heb ik een slechtere landing meegemaakt... nog nooit eerder was ik echt bang. Het begon al tijdens het dalen; geschommel van links naar rechts dat steeds erger werd, plotseling stukken naar beneden zakken, een veel te snel naderende grond, nog meer geschommel, flikkerende cabine lichten, de vraag of er een dokter aanwezig was in het vliegtuig... enfin je snapt het. Maar na de halve landingsbaan overgestuiterd te zijn stonden we eindelijk stil.

... en kon ik mijn nagels uit de bekleding halen...

Op het madurodam airport van Kristiansand werkte de enige geldautomaat niet waardoor ik mijn bus net miste en ik ruim 2 uur moest wachten op de volgende (welke zou vertrekken om 23.00) maar gelukkig kon ik dankzij de moderne technologie gewoon een film kijken dus die tijd vloog voorbij. Op het busstation werd ik door de mensen van ESN (European Student Network) opgehaald en vervoerd naar mijn kamer waar ik om 1 uur lekker kon gaan slapen.

Om vervolgens om 7 uur weer op te staan want er was een dag vol informatie gepland.
Ontbijt, regel dit, regel dat, regel nog meer, lunch (nee, er is alleen maar vis en vlees... had je het doorgegegeven... ohw... nou er is nog wat ontbijt over), meer praatjes, rondleiding, snel nog even internet aanvragen, diner, proberen sociaal te doen, naar bed.

Zaterdag ben ik met 3 andere exchange students de stad in geweest om keukenspullen, beddegoed en meer van dat soort onmisbare dingen te gaan halen. Er stond namelijk helemaal niets in de keuken. Niets. Geen pan, geen bord, geen mes.. echt helemaal niets. We zouden eigenlijk een tour door de stad krijgen, maar deze werd afgelast ivm verwachtte hevige sneeuwval op zaterdag. Echt hevig was het niet, maar gestaag was het daarentegen wel. Dus toen we 's ochtends op pad gingen lag er zeker al 40 cm.

En dat ziet er dan zo uit:

(Kijk vooral links en rechts van het pad naar de berg sneeuw)

(Uitzicht over de rivier)

(Vlnr. Monika uit Litouwen, Sam uit Australië en mijn huisgenootje Liena uit Letland)

(En dit ben ik)

... to be continued ...